Liefste...
ik weet zeker dat ik weer gek word.
Ik voel dat we deze tijden niet opnieuw door kunnen maken...
en dat ik deze keer niet zal herstellen.
Ik begin stemmen te horen en kan me niet concentreren.
Dus doe ik wat me gewoon 't beste lijkt.
Je hebt me 't grootst mogelijke geluk geschonken.
Je hebt alles voor me betekend wat iemand maar kan betekenen.
Ik weet dat ik je leven verspil en dat je zonder mij aan je werk toe zou komen.
Ik weet 't zeker.
Ik kan dit niet eens correct opschrijven.
Ik heb alle geluk in m'n leven aan jou te danken. Je hebt zoveel geduld getoond.
En goedheid.
Alles heeft me verlaten, behalve de zekerheid van jouw goedheid.
Ik kan je leven niet langer bederven.
Ik kan me geen twee mensen indenken die meer geluk kenden...
dan wij. Virginia.
Goedemorgen, dokter. -Mr Woolf. Geen verandering, lijkt me.
Zorg dat ze blijft waar ze is. En hou 'r kalm.
Vrijdag dan maar weer.
Goedemorgen, Leonard.
Goedemorgen, Virginia. Goed geslapen?
Rustig. -Hoofdpijn?
Geen hoofdpijn.
De dokter leek tevreden.
Is dat van vanochtend? -Een jongen stuurde 'n manuscript.
3 Onjuistheden en 2 spelfouten, en ik zit pas op pagina 5.
Heb je al ontbeten?
Ja. -Leugenaar.
Van mij moet 't niet, maar van de dokter.
Ik stuur Nelly wel met wat fruit en brood.
Lunch dan maar.
Een echte lunch, man en vrouw samen:
soep, pudding, alles erop en eraan. Desnoods onder dwang.
Ik denk dat ik m'n openingszin heb.
Ga dan werken.
Maar daarna moet je eten.
Mrs Dalloway zei...
dat ze de bloemen...
zelf zou kopen.
'Mrs Dalloway zei dat ze de bloemen zelf zou kopen.'
Sally, ik denk dat ik de bloemen zelf ga kopen.
Welke bloemen?
Helemaal vergeten.
Je wordt niet groot als je niet eet. Oudste broer zijn is 'n belangrijke taak.
Gefeliciteerd. -Goedemorgen, liefje.
Rozen op je eigen verjaardag. -Nu jij er bent, eet ie vast wel.
Op je verjaardag koop je geen bloemen. -Maar jij sliep nog.
Dus?
We besloten dat 't beter was als we je wat langer lieten slapen.
Je moet uitrusten. Nog vier maanden. -Dan, niet doen.
Ik mankeer niks. Ik ben alleen moe.
Ik zei dat ie z'n ontbijt moest opeten. -Dat klopt.
Het is een prachtige dag. Hoe gaan jullie 'm doorbrengen?
We hebben onze plannetjes. Hè? -Wat voor plannetjes?
Het is geen echt feestje als we je alles van tevoren vertellen.
Dan moest ik maar niks meer vragen.
Is 't al zo laat?
Prettige dag. -Jij ook.
Dan, van harte gefeliciteerd. -Dank je wel.
Je moet je ontbijt nog opeten.
Ik ga een taart bakken.
Dat ga ik doen.
Voor papa's verjaardag. -Mammie, mag ik helpen met de taart?
Natuurlijk mag dat. Zonder jou doe ik niks.
Maar je moet komen. Natuurlijk.
Ik heb jou en alle anderen er juist bij willen betrekken.
Zestig ongeveer.
Het betekent zoveel...
en 't is het minste wat ik kan doen, zo'n etentje en een dankwoordje.
Je hebt zoveel voor hem gedaan.
Dat vat ik dan als 'ja' op. Fantastisch. Heel fijn.
En als er niemand komt?
Ik ben Clarissa Vaughan. Ik bevestig even dat de auto eerst mij oppikt.
En dan gaan we naar 679 Hudson, bij 9th en 1 5th.
Dan gaan we verder de stad in en wacht je op ons. Tot uiterlijk 19.00 uur.
Bloemen. Wat een schitterende ochtend.
Clarissa, hoe gaat 't ermee?
Ik geef 'n feestje. M'n vriend Richard heeft de Carrouthers-prijs gewonnen.
Fantastisch. Als ik wist wat 't was.
Een poëzieprijs. Voor z'n gehele oeuvre.
Heel prestigieus. Voor 'n dichter 't hoogst haalbare.
Waar ben je naar op zoek? De lelies zijn perfect.
Te morbide.
Hortensia's, lijkt me.
En massa's rozen...
en deze neem ik gelijk mee, denk ik.
Ik heb geprobeerd Richards boek te lezen.
Het is geen gemakkelijke kost.
Hij heeft er 10 jaar over gedaan. -Dat kost 't ook om het te lezen.
Jij bent 't, hè? In 't boek. Dat ben jij toch?
Ik begrijp 't.
In grote lijnen wel ja, enigszins.
Als schrijver gebruikt ie bepaalde voorvallen.
Jaren geleden waren we inderdaad studenten...
maar hij verdraait natuurlijk alles. Ik bedoel dat niet negatief.
Ik bedoel dat ie er een persoonlijke draai aan geeft.
Het complete leven van 'n vrouw...
in één enkele dag.
Slechts één dag.
En tijdens die dag...
haar hele leven.
Dit hebben we nodig voor 't beslag...
Mrs Dalloway. Ben jij 't? -Ik ben 't.
Ik ben 't. -Kom binnen.
Richard, het is een prachtige ochtend. Zullen we wat meer licht binnenlaten?
Is 't nog steeds ochtend?
Inderdaad. -Ben ik dood?
Goedemorgen, liefje.
Nog geesten gezien?
Zijn ze er nog? -Nee, ze zijn weg.
Hoe zagen ze eruit? -Vandaag?
Als zwart vuur.
Licht en donker tegelijk.
Eentje leek op 'n elektrische kwal.
En ze zongen. Misschien in 't Grieks.
Het officiële gedeelte is om 6 uur. Weet je nog?
En aansluitend is dan 't feestje.
Hebben ze je ontbijt gebracht? -Ja, natuurlijk.
Heb je 't op? -Zie je 't dan nog ergens staan?
Slingert hier ergens 'n ontbijt rond? -Ik zie niks.
Dan heb ik 't vast op, niet? -Dat zal wel.
Maakt 't uit?
Uiteraard. Je weet wat de dokters zeggen.
Heb je je pillen niet ingenomen?
Clarissa, ik kan er niet tegen. Trots en moedig doen tegenover iedereen.
Het is geen optreden, hoor. -Zeker wel. Daarom krijg ik die prijs.
Ik krijg die prijs omdat ik aids heb en dapper en gestoord ben.
Omdat ik 't overleefd heb. Ik krijg 'm omdat ik nog leef.
Zou ik 'm krijgen als ik gezond was? -Dat geloof ik zeker.
Is ie hier ergens?
De prijs? Ik wil 'm even bekijken.
Je hebt 'm nog niet ontvangen.
Vanavond pas. -Zeker weten?
Ik kan me de ceremonie herinneren. Ik ben het besef van tijd een beetje kwijt.
Richard...
Het is maar een feestje. Niets meer.
Bezocht door mensen die je respecteren en bewonderen.
Intiem en besloten zeker? -Je vrienden.
Die was ik kwijt, dacht ik. Ik heb ze allemaal tot wanhoop gedreven.
Mrs Dalloway, altijd in de weer met feestjes, om de stilte te verhullen.
Je hoeft niks te doen. Alleen maar opdagen en op de bank gaan zitten.
En ik ben er ook.
Dit zijn mensen die je duidelijk willen maken dat je werk zal voortleven.
Leeft m'n werk dan voort?
Ik kan dit niet, Clarissa.
Waarom zeg je dat nou? -Echt niet.
Hoezo? -Ik wilde slechts 'n schrijver zijn.
Ik wilde alles beschrijven. Op 't moment dat 't plaatsvond.
De bloemen die je in je armen droeg, hoe deze handdoek rook en aanvoelde...
al onze gevoelens, de jouwe en de mijne.
De geschiedenis, hoe we ooit waren. Alles in de wereld.
Alles door elkaar.
Net als nu.
En het is me niet gelukt.
Ik heb gefaald.
Wat je ook onderneemt, het pakt altijd zoveel minder uit.
Die stomme trots, en stupiditeit.
We willen alles...
niet waar?
Ik denk 't ook. -Je kuste me op een strand.
Weet je nog?
Hoeveel jaren geleden? -Natuurlijk.
Wat wilde je toen?
Kom 's dichterbij.
Ik ben hier. -Kom even dichterbij, wil je?
Pak m'n hand.
Zou je boos zijn...
Zou ik boos zijn als je niet kwam? -Zou je boos zijn als ik doodging?
Als je doodging? -Voor wie is dat feest?
Wat bedoel je daarmee? Hoezo? -Ik wil helemaal niks zeggen.
Ik denk dat ik in leven blijf om jou een plezier te doen.
Dat doen mensen nou eenmaal. Ze blijven in leven voor elkaar.
En de dokters zeiden je al dat je niet hoeft te sterven.
Je kan zo nog jaren mee. -Dat bedoel ik nou.
Dit kan ik niet accepteren.
Ik accepteer niet wat je zegt. -En dat maak jij uit?
Hoe lang doe je dat al? Hoeveel jaar kom je hier al langs?
Heb je geen eigen leven?
Hoe zit 't met Sally?
Wacht maar tot ik sterf. Dan moet je aan jezelf denken.
Benieuwd hoe dat je bevalt.
Het zou mooi zijn als je naar 't feestje kwam. Als je je goed genoeg voelt.
En weet wel dat ik krab maak. Hoewel dat geen verschil zal maken voor je.
Natuurlijk wel. Daar ben ik dol op.
Clarissa.
Ik ben er om half 5 om je te helpen met aankleden.
Mooi.
Om half vier.
Mooi.
Het is op deze dag...
deze dag aller dagen...
dat haar lot haar duidelijk wordt.
Neem me niet kwalijk, maar Mr Woolf zei dat ik u moest spreken.
Ik ben bijna klaar, Nelly. Wacht op me in de keuken, dan kom ik zo.
Eerst zegt ze dat ze iets wil en dan wil ze weer niks.
Maar ze wil toch nooit iets?
Vooral als ze er juist om vraagt. Dan weet je 't zeker.
Was ik er maar bij geweest.
Heb je je ongenoegen geuit? Met je verongelijkte gezicht?
Ik zei: Mevrouw...
Nelly, hoe kan ik je van dienst zijn? -Het gaat over de lunch.
Ik ben m'n eigen gang maar gegaan. -Dat begrijp ik.
Pastei? -Een lamspastei.
Dat lijkt me prima. -U had 't zo druk met schrijven.
Ik had geen instructies.
Je weet dat m'n zus met de kinderen komt om 5 uur?
Dat was ik niet vergeten.
Chinese thee, lijkt me.
En gember.
Gember, mevrouw?.
Ik wil de kinderen verwennen.
We zouden naar Londen moeten voor gember.
Ik ben hier nog niet mee klaar en ik moet de rest nog voorbereiden.
Met de trein van half één ben je net na enen in Londen.
Met de trein van half drie ben je net na drieën terug.
Vergis ik me?
Wat houdt je dan nog tegen, Nelly?
Ik kan me niks spannenders voorstellen dan 'n reisje naar Londen.
Goedemorgen, mevrouw Woolf. -We nemen geen nieuwe auteurs meer.
Ik heb al 10 fouten in de eerste drukgang ontdekt.
Gelukkig maar.
'Passchendaele was een waar slagveld, vanwaar niemand terugkeerde'.
Zou een slechte schrijfstijl meer fouten veroorzaken?
Ik zou graag wat gaan wandelen.
Niet te ver? -Even 'n luchtje scheppen.
Vooruit maar. Als ik daar tijd voor zou hebben, zou ik 'n gelukkig man zijn.
Ze gaat dood.
Dát gaat er gebeuren.
Dat is 't.
Ze pleegt zelfmoord.
Ze pleegt zelfmoord naar aanleiding van iets onbelangrijks.
Even nadenken. -Je moet de schaal invetten.
Dat weet ik. Dat weet iedere moeder.
We doen 't zo:
Bloem...
schaal...
zeef. -Mag ik dat doen, mammie?
De bloem zeven?
Dat mag best, als je dat graag wil.
Alsjeblieft.
Is 't niet mooi?
Lijkt 't niet net sneeuw?
't Volgende dat ik je laat zien, is...
hoe je dit moet afwegen. -Dat is niet moeilijk.
Dat weet ik, maar...
Dit wil ik graag voor papa doen. -Omdat ie jarig is?
We bakken 'n taart om te laten zien dat we van 'm houden.
Weet ie dat anders niet?
Inderdaad.
Ik heb alles. En ik moet gelijk weer weg. Wat een gekkenhuis.
Waarom praten mensen over kleren stomen? Wat valt daarover te zeggen?
Ik heb bloemen gekocht.
Waar ben je? -Hier.
lemand neemt m'n werk van me over. Dus ik kan de hele tijd bij je zijn.
Alles goed? -Ja, hoor.
Je hebt Richard zeker gesproken. -Inderdaad.
Dat verklaart alles.
Hij zei vast iets als: Trouwens, vind je 't erg als ik niet kom?
Geen paniek, hij komt altijd. -Natuurlijk.
Uiteindelijk.
Die prijs wil ie niet mislopen. Zo'n kans om over z'n werk te praten.
Je hebt de tafelschikking gedaan?
Klopt.
Ongelofelijk. Louis Waters? Komt ie echt? Richards Louis?
En die zet je naast mij.
Waarom zit ik altijd naast de ex-en? Is dat 'n hint?
Moeten de ex-en geen eigen tafel om hun explosieve emoties te exposeren?
Ik ben weg.
Laat de opwinding je niet te veel worden.
Clarissa, 't wordt vast fantastisch.
Dank je. -Graag gedaan.
Waarom loopt alles mis?
Het is mislukt, verdomme.
Mammie. Er is iemand aan de deur.
Hallo?
Hallo, Kitty. -Stoor ik?
Natuurlijk niet. Kom binnen. -Alles goed?
Ga zitten. De koffie staat op.
Wil je? -Lekker.
Je hebt een taart gebakken. -Inderdaad. Hij is mislukt.
Ik dacht dat 't zou lukken. Beter dan dat, althans.
Ik snap niet wat je daar moeilijk aan vindt.
ledereen kan 'n taart bakken. Het is belachelijk eenvoudig.
Je hebt vast de schaal niet ingevet. -Dat heb ik wel gedaan.
Jij hebt weer andere talenten. En Dan is zo dol op je dat ie niet eens iets merkt.
Hij vindt alles mooi wat je doet. Echt waar.
Is Ray ook jarig?
Natuurlijk. -Wanneer?
September. Dan gaan we naar de country club. Zoals altijd.
Dan drinken we martini's met 60 man. -Ray heeft nogal wat vrienden.
Inderdaad.
Jullie allebei. Daar zijn jullie goed in.
Hoe is 't met Ray? Tijd niet gezien. -Best.
Fraai stel, hè, die jongens? -Dat kun je wel zeggen.
Toen ze van de oorlog terugkwamen, verdienden ze 't ook. Na die ellende.
Wat verdienden ze?
Weet ik niet precies. Ons? En dit allemaal.
Je leest een boek.
Waar gaat 't over?.
Over een vrouw die gastvrouw is...
en die heel veel zelfvertrouwen heeft. En ze geeft een feestje.
En omdat ze zelfvertrouwen uitstraalt, denkt iedereen dat alles goed met 'r is.
Maar dat is niet zo.
Kitty, is er iets?
Ik moet 'n paar dagen naar 't ziekenhuis.
Er zit iets in m'n baarmoeder en ze moeten 't onderzoeken.
Wanneer? -Vanmiddag.
Jij moet de hond eten geven.
Natuurlijk.
Kwam je hier om me dat te vragen?
Wat zei de dokter precies?
Daar zat 'm wellicht 't probleem...
met zwanger worden. En verder...
Ik ben echt heel gelukkig met Ray.
En nu blijkt dat er een reden was...
dat ik niet zwanger raakte.
Jij hebt zoveel geluk. Je kan jezelf geen vrouw noemen als je geen moeder bent.
En de grap is...
dat ik m'n hele leven al alles kan doen.
Echt alles.
Behalve dat ene dat ik graag wilde.
Dat is alles.
Maar nu kunnen ze er iets aan doen. -Inderdaad. Ze gaan er iets aan doen.
Ik ben niet ongerust. Welk nut zou dat hebben?
Het is niet in jouw handen. -Dat is 't nou net.
Het ligt in de handen van een dokter die ik niet eens ken.
Een chirurg die vast meer drinkt dan Ray...
en ik maak me ook zorgen om Ray.
Kom eens hier. -Het gaat wel.
Echt.
Ik maak me zorgen om Ray. Hij gaat niet goed om met zulke dingen.
Vergeet Ray nou maar even.
Je bent lief.
Je weet wat je moet doen, hè?
Een half blik 's avonds en genoeg water...
dan voert Ray hem 's ochtends wel.
Vond je 't niet erg?
Wat?
Wat moest ik erg vinden dan?
Zal ik je even een lift geven?
Ik voel me beter als ik zelf rijd.
Alles komt vast goed.
Natuurlijk.
Doei.
Wat moet je dan?
Mrs Bell is gearriveerd.
Ze wordt pas om 5 uur verwacht. -Ik kan 't niet helpen. Ze is er al.
Een echte engel.
Laat de jongens je niet plagen. Vooruit maar.
Virginia.
Leonard ziet 't als 't einde der beschaving als mensen te vroeg komen.
Barbaren.
We waren eerder klaar met de lunch dan verwacht.
Ik moest Nelly naar Londen sturen voor suikergember.
Je bent toch niet nog steeds bang voor de bedienden?
Kom op.
Hoe gaat 't met je, zus?
Druk. M'n hoofd loopt om in Londen. -Waarvan?
Gewoon druk.
Waarom loopt je hoofd dan om?
Ik wilde je uitnodigen, maar je zou toch niet komen.
Hoezo?
Je gaat toch nooit naar Londen?
Omdat jij me nooit meer vraagt.
Het is je toch verboden om te komen? Zeiden de doktoren dat niet?
De doktoren...
Luister je niet naar ze? -Niet als 't verachtelijke moralisten zijn.
Dus wat zeg je nou precies? Voel je je al beter?.
Doet de plattelandsrust je goed?
Ik bedoel dat zelfs gekken graag worden uitgenodigd.
Zo, malle kinderen. Wat is er?
We hebben een vogel gevonden.
Echt? En waar dan?
Hij is vast uit een boom gevallen.
Jeetje, kijk 'm nou toch. -Misschien kunnen we 'm nog redden.
Redden? Ik zou maar voorzichtig zijn, Quentin.
Wellicht is het gewoon z'n tijd om te sterven.
Laten we een graf voor 'm maken. Het is maar 'n idee, hoor. Als sterfbed.
Kom, dan maken we 'n graf voor 'm.
Schiet op dan.
Ik kom eraan. Wacht even op me.
Angelica, red jij je wel? Blijf maar bij je tante. Jullie lopen te snel.
Julian, hier.
Zou ze van rozen houden?
Is 't een 'zij'?
De vrouwtjes zijn groter. En minder kleurrijk.
Wat gebeurt er als we doodgaan? -Wat er dan gebeurt?
Dan keren we terug naar onze oorsprong.
Ik weet niet meer waar ik vandaan kom. -Ik ook niet.
Ze lijkt heel klein.
Dat gebeurt er als je doodgaat. Dan lijk je kleiner.
Maar wel vredig.
Klaar? Is de vogelbegrafenis volbracht?
Mooi dan. Krijgen we nu ook geen thee omdat we te vroeg waren?
Welnee.
Kom, we gaan thee drinken.
Zeg 'm dat ie op moet houden. -Hou daarmee op, Julian.
Virginia?
We gaan naar binnen, hoor.
Ik heb een idee. We maken gewoon een nieuwe taart.
Een betere taart. -Wat is er met de eerste gebeurd?
En daarna moesten we er maar even uit gaan.
Clarissa, ik ben 't. Louis. Louis Waters.
Mijn god. Je bent te vroeg. -Vind je 't erg? Is 't goed?
Waarom zou ik 't erg vinden? Ik vind 't enig.
Ik heb het gevoel dat ik stoor. -Waarom? Welnee.
Het begint pas om 6 uur, maar ik kwam vanochtend al aan.
Richard zal 't prachtig vinden. Dat ie je weer ziet.
Denk je? -Natuurlijk.
Laten we naar binnen gaan.
Alles goed?
Ja, hoor. Het komt gewoon door dat feestje.
Het ziet er prachtig uit hier.
Ben je nog steeds met... -Nog steeds. 10 Jaar al.
Krankzinnig. -Hoe bedoel je?
Zomaar. Wil je iets drinken? -Een beetje water.
Nog steeds redacteur? -Inderdaad.
Bij dezelfde uitgever?
Hoe is 't in San Francisco? -Echt zo'n stad die je leuk moet vinden.
Volgens Richard was je daar best happy. -Dus z'n ziekte maakt 'm al helderziend.
Bereid je wel goed voor. Hij is erg veranderd.
Ik heb 't boek gelezen. -Mijn god.
Precies. Ik dacht dat je meer moest doen dan alleen namen veranderen.
Moest 't geen fictie zijn? Je woont zelfs op 10th Street.
Dat ben ik niet. Je weet hoe Richard is. 't Is fantasie.
Een heel hoofdstuk over nagellak kopen?
En na 60 pagina's doet ze 't maar niet.
Het gaat maar door en er gebeurt niks en ineens pleegt ze zomaar zelfmoord.
Zijn moeder pleegt zelfmoord.
Maar zonder enige aanleiding.
Zomaar.
Ik weet dat 't boek moeilijk is, maar ik vond 't mooi.
Over één ding wond ik me op. -Wat dan?
Dat 't niet echt over jou ging.
Dat is aardig.
Ik ben naar ons ouwe huis gegaan.
Echt? -Eventjes. Heb ik dat niet verteld?
Nee, maar ik zie je toch nooit.
Ken je dat huis nog? Het staat er nog. -Dat vind ik moedig van je.
Hoezo? -Dat je daarheen durft.
Om onder ogen te zien dat je die gevoelens voor eeuwig kwijt bent.
Ik weet niet wat me overkomt. Ik ben zeker in een vreemde stemming.
Het is nogal onbeschoft van me.
Ik ben 'n beetje de kluts kwijt.
Ik had niet moeten komen. -Het ligt niet aan jou.
't Is meer een soort voorgevoel. Begrijp je?
Ik ben gewoon zenuwachtig voor 't feestje. Beroerde gastvrouw.
Wat is er aan de hand?
Wat is er?
Mijn god...
Wil je dat ik ga? -Niet weggaan.
Leg me alleen maar uit waarom dit gebeurt.
Raak me niet aan. 't Is beter van niet.
Het wordt me allemaal te veel.
Jij komt over uit San Francisco en ik verzorg Richard al jaren...
en al die tijd doe ik flink. -Dat weet ik.
Op 'n morgen, in 't oude huis...
Jij was er ook, wij allemaal.
Ik was blijven slapen en ik stond in de achtertuin.
Hij kwam naar me toe en legde z'n hand op m'n schouder.
'Goedemorgen, Mrs Dalloway.'
Vanaf dat moment was ik verkocht. -Verkocht?
Die naam, bedoel ik.
En nu stap jij binnen.
Jou zo binnen te zien wandelen...
terwijl ik je anders nooit zie. Kijk jezelf nou.
Maar goed, 't geeft allemaal niet.
Hij bleef bij jou. En met jou leefde hij samen.
Ik had slechts één zomer.
De dag dat ik 'm verliet, pakte ik de trein en vertrok ik naar Europa.
Voor 't eerst sinds jaren voelde ik me vrij.
Vertel me eens over San Francisco.
Wat valt er te vertellen? Ik geef nog steeds les aan idioten.
Vast niet allemaal.
Niet echt. En ik zou je dit niet moeten vertellen...
maar ik ben verliefd. -Echt waar?
Op 'n leerling. -Een leerling.
Je denkt: Kan ik dit nog wel aan? Die intensiteit, de ruzies.
Slaan met deuren. Je weet hoe dat gaat.
Voel je je al beter?
Een beetje. Dank je.
Vind je me belachelijk?
Belachelijk? Maar ook gelukkig.
Ik breng je naar Mrs Latch. Ik moet iets doen.
Mammie, ik wil niet. -Het moet.
Ik moet iets doen voordat papa thuiskomt.
Hallo Mrs Latch, hij is niet erg blij.
Mammie, ik wil niet.
Ik moet gaan, lieverd.
Je mammie heeft iets te doen. Kom binnen, ik heb koekjes.
Je moet flink zijn.
Geen zorgen, hij redt 't wel.
Lieverd.
Kom, lieverd.
Mammie.
Hou op. -Nee.
Het ontbijt is tussen 7 en 11 uur in de Regency-zaal...
en we hebben 25 uur roomservice.
Dank u, mevrouw.
Wenst u verder nog iets?
Niet gestoord worden.
Maakt het iets uit dan, vroeg ze zich af, terwijl ze door Bond Street liep.
Maakte 't iets uit dat ze 't onvermijdelijk moest beëindigen...
dat alles zonder haar moest doorgaan...
moest ze hierdoor kwaad zijn, of was het juist een troost...
dat de dood werkelijk alles beëindigde?
Het is mogelijk om te sterven.
Er hing 'n jas voor Angelica bij Harrods, maar niets voor de jongens...
en dat leek zo oneerlijk. Waarom moest Angelica voorgetrokken worden?
Virginia?
Waar denk je aan?
Ben je er nog?
Je tante is 'n heel gelukkige vrouw, Angelica...
omdat ze twee levens heeft.
Ze heeft 't leven dat ze leidt en ook het boek dat ze schrijft.
Dat maakt haar zeer gelukkig. -Waar dacht je aan?
M'n hoofdpersoon zou doodgaan.
Maar ik veranderde van gedachten.
Ik kan 't niet.
Ik vrees dat ik iemand anders moet laten sterven.
We zijn al klaar. -Voorzichtig met winkelen.
Het was 'n boeiend bezoek.
En zij genoten er erg van.
Moet je nu al weg?
Ik wou dat je kon blijven.
't Laatste wat jij kan gebruiken is onze herrie.
Mijn hopeloze, onhandige jongens.
Zeg gedag, jongens.
En wat ga jij verder doen? -Vanavond?
Een of ander ondraaglijk diner...
dat zelfs jou niet afgunstig zou maken. -Maar dat doet 't wel.
Zeg iets. Vond je niet dat ik wat beter leek?
Ja Virginia, je lijkt wat beter.
Denk je...
dat ik op 'n dag zal kunnen ontsnappen?
Ooit.
Kom op, Nessa. -Angelica, we moeten gaan.
Kom dan.
Tot ziens, kleine meid.
Angelica, de trein.
We missen de trein.
Kom nou, ik wil naar huis.
Nou hebben we de trein gemist. -Blijf dicht bij me.
Sorry, ik weet het. Ik heb geprobeerd vroeger te komen. Begin nou niet.
Ik weet dat 't ongelooflijk belangrijk is, omdat 't jouw feestje is.
Julia, hoe is het met je? -Prima.
Kom hier. Wat heb je uitgespookt?
Studeren, mam.
Wat zal ik doen? Stoelen?
Eerst het bureau. We kunnen alles in de slaapkamer leggen.
Ik zag Louis Waters. -Is dat zo? Waar?
Op straat.
Ze zijn er allemaal, nietwaar? Alle geesten.
Alle geesten verzamelen zich voor het feest.
Hij is zo vreemd.
Zie je dat dan niet? Zie je dan niet dat Louis Waters vreemd is?
Ik zie dat ie bedroefd is.
Al jouw vrienden zijn nogal triest.
Je hebt gehuild. Wat is er?
Ik kijk rond in deze kamer, en ik denk:
'Ik geef een feest. 't Enige wat ik wil doen is een feest geven.'
Nou en?
Hij doet het expres. -Richard zeker?
Vanmorgen keek ie me aan met die blik. -Wat voor blik?
Die zegt: 'Jouw leven is onbeduidend'.
'Jij bent zo onbeduidend.'
Alledaagse dingetjes: schema's, feestjes en details. Dat bedoelt 'ie.
Dat doet er alleen toe als jij vindt dat 't waar is.
Nou? Is dat zo? Zeg 't me.
Als ik bij hem ben, voel ik...
dat ik leef.
En als ik niet bij hem ben...
dan lijkt alles zo...
onbeduidend.
Ik bedoel niet met jou.
Nooit met jou. Het is de rest.
Sally?
Gewoon de rest.
Schrale troost. -Want?
Als je me vraagt: Wanneer was je 't gelukkigst?
Vertel me 't moment dat je 't gelukkigst was...
Dat was jaren geleden.
Het enige wat je zegt, is dat je ooit jong was.
Ik herinner me 'n ochtend...
toen ik heel vroeg opstond.
Ik had zo'n gevoel van onbegrensde mogelijkheden. Ken je dat gevoel?
En ik weet nog dat ik bij mezelf dacht: Dus dit is het begin van geluk.
Dit is waar het begint. En er zal natuurlijk altijd meer zijn.
Het kwam nooit bij me op dat het niet het begin was.
Het wás geluk.
Het was het moment.
Precies op dat moment.
Goedenavond, Nelly. Had je Mrs Woolf nog gezien?
Ik dacht dat u 't wist, meneer. Mrs Woolf is weggegaan.
Mr Woolf, wat 'n onverwacht genoegen.
Wellicht wil je me vertellen wat je aan 't doen bent?
Ik zocht je en je was er niet. -Je werkte. Ik wilde je niet storen.
Dat doe je wel als je verdwijnt. -Ik ben niet verdwenen.
Ik ging wandelen. -Wandelen? Is dat alles?
Nelly maakt eten, ze had 'n zware dag. We zijn 't haar verplicht om te komen.
Dat is helemaal niet waar. Zulke verplichtingen bestaan niet.
Je hebt 'n verplichting aan je eigen welzijn.
Ik heb die bewaking verdragen. Ik heb die gevangenschap verdragen.
Altijd maar dokters die me onderzoeken.
Die me vertellen wat mijn belangen zijn.
Omdat ze je belangen kennen. -Niet waar.
Ze spreken niet namens mij.
't Is vast zwaar voor 'n vrouw met jouw...
Met jouw talent, om te zien dat ze niet in staat is haar toestand te erkennen.
Wie kan dat nu beter? -Je hebt 'n voorgeschiedenis.
Je bent ervoor opgenomen. Je bent in Richmond vanwege je toevallen...
je stemmingen, black-outs en ingebeelde stemmen.
We brachten je hier om te voorkomen dat je jezelf wat zou aandoen.
Je hebt jezelf twee keer proberen te doden.
Ik leef dagelijks met die angst. We hebben de drukkerij opgezet.
Niet zomaar, maar zodat jij eventueel...
een afleiding had en als 'n soort therapie.
Zoals handwerken?
Het was voor jou. Voor jouw welzijn.
Het was uit liefde.
Als ik je niet beter kende, zou ik dit ondankbaarheid noemen.
Je noemt mij ondankbaar?
Mijn leven is me ontstolen.
Ik woon in 'n stadje waarin ik niet wil wonen...
ik leef een leven dat ik niet wil leven.
Hoe kon dit gebeuren?
Het is tijd om terug te gaan naar Londen.
Ik mis Londen.
Ik mis het leven in Londen.
Dit ben jij zelf niet die dit zegt. Dat is 'n aspect van je ziekte.
Dit is mijn stem. Van mij en niemand anders.
Het is de stem die je hoort. -Nietwaar, dit ben ik zelf.
Ik ga dood in deze stad.
Als je helder nadacht, zou je nog weten dat Londen je ziekte veroorzaakte.
Als ik helder zou nadenken... -We brachten je hier voor de rust.
Als ik helder zou nadenken, zou ik je vertellen...
dat ik helemaal alleen in 't duister worstel, in de diepe duisternis...
en dat alleen ik kan weten, dat alleen ik mijn situatie kan begrijpen.
Jij zegt dat je met de angst leeft. Met de angst van mijn ondergang.
Leonard, daar leef ik ook mee.
Dit is mijn recht. Het is het recht van ieder mens.
Ik kies niet voor de verstikkende verdoving van de voorsteden...
maar voor de hevige schok van de hoofdstad. Dat is mijn keus.
Zelfs de meest nederige patiënt...
is enige medezeggenschap toegestaan wat haar behandeling aangaat.
Zo bepaalt zij haar menselijkheid.
Ik zou voor jou wensen dat ik gelukkig zou kunnen zijn met deze rust.
Maar als het een keuze is tussen Richmond en dood...
dan kies ik voor de dood.
Goed dan. Londen.
We gaan terug naar Londen.
Heb je honger?
Ik heb nogal trek.
Kom mee.
De trein naar Londen staat op perron 1.
Dit is de trein naar Londen met als eindpunt Vauxhall.
Je vindt geen rust door het leven te ontlopen, Leonard.
Dit is de trein naar Londen.
Dit is de trein naar Londen op perron 1.
Mammie.
Hé, kleintje. Wat is er?
Sorry dat ik zo laat ben.
Hij is in orde. Hij is blij je te zien. -Zo erg was 't toch niet?
Je hebt je laten knippen? -Geen probleem.
Het staat goed. -Ze hoefden niet veel te doen.
Wij hebben het samen heel gezellig gehad.
Hartelijk bedankt.
Het was toch niet zo erg, toch? Zo lang ben ik niet weg geweest.
Nee, je was niet lang weg. -Dat klopt.
Op een bepaald punt...
ik weet 't niet...
was er 'n moment dat ik dacht langer weg te zullen zijn.
Maar ik veranderde van gedachten.
Wat is er, liefje? -Mammie, ik hou van je.
Ik hou ook van jou, schat.
Wat is er?.
Wat?
Geen zorgen, alles is goed. We hebben straks een leuk feestje.
En we hebben 'n mooie taart voor je vader gebakken.
Ik hou van je, lieverd.
Jij bent m'n grote kerel.
Mammie.
Richard, ik ben 't. Ik ben wat vroeg.
Wat is hier in godsnaam aan de hand?
Wat doe jij hier? Je bent te vroeg.
Wat ben je aan 't doen?
Ik had 'n fantastisch idee. Ik wilde wat licht binnen laten.
Wat ben je aan 't doen? -Ik kreeg een fantastisch idee.
Ik nam de Xanax en de Ritalin tegelijk. Daar heb ik nooit eerder aan gedacht.
Kom niet dichterbij.
Ik vond dat ik... Ik wilde wat licht binnenlaten.
Wat vind jij? Ik heb alle ramen vrij gemaakt.
Doe me één plezier. Kom eens hier.
Ik denk dat ik 't feestje niet red. -Je hoeft niet naar 't feest.
Helemaal niets. Je kan doen wat je wilt.
Maar ik moet nog steeds de lange uren trotseren.
De lange uren na het feest. En de uren daarna.
Je hebt nog steeds goede dagen, dat weet je.
Niet echt. Het is aardig dat je dat zegt, maar het is...
niet echt waar.
Zijn ze hier? -Wie?
De stemmen?
De stemmen zijn er altijd.
En je hoort ze nu, nietwaar?
Mrs Dalloway, jij bent het.
Ik ben voor jou in leven gebleven.
Maar nu moet je me laten gaan.
Richard, ik... -Nee, wacht.
Vertel me een verhaaltje. -Waarover?
Wat je vandaag gedaan hebt.
Ik ben opgestaan...
en ik ben de deur uitgegaan...
en ik ging bloemen kopen. Net zoals Mrs Dalloway in het boek.
Het was 'n prachtige ochtend.
Het was zo mooi. Het was zo fris. -O, 't was fris?
Zoals een...
een ochtend op het strand?
Op die manier?
Zoals die ochtend toen je dat oude huis uitliep...
en je achttien was en ik misschien negentien.
Ik was negentien jaar en ik had nog nooit zoiets moois gezien.
Jij, die 's ochtends vroeg die glazen deur uitkwam, nog steeds slaperig.
Is dat niet vreemd?
De meest gewone ochtend in ieders leven.
Ik ben bang dat ik het feest niet haal.
Het feest doet er niet toe.
Je bent zo goed voor me geweest, Mrs Dalloway.
Ik hou van je.
Ik denk niet dat twee mensen gelukkiger konden zijn geweest dan wij.
Gefeliciteerd.
Dit is perfect. Echt perfect.
Vind je dat echt? -Natuurlijk.
Dat moet je de hele dag gekost hebben. -Inderdaad.
De hele dag.
Dit is fantastisch. Dat is wat ik altijd wilde.
Op 'n dag, Richie, vertel ik je hoe dit allemaal zo kwam.
Niet doen.
Ik wil hem het verhaal vertellen.
Toen ik in de oorlog was, dacht ik ineens...
aan dat meisje dat ik had gezien. Ik had 'r nooit op school ontmoet.
Dat vreemde, fragiele meisje dat Laura McGrath heette.
En ze was verlegen.
En interessant.
Je moeder vindt 't vast niet erg...
maar ze was het soort meisje dat meestal in d'r eentje zat.
Ik zal je zeggen, soms, toen ik in de Stille Oceaan zat...
dacht ik aan dat meisje.
Ik bedacht dat ik 'r naar een huis bracht, haar 'n leven bezorgde...
zo ongeveer als dit.
En de gedachte aan het geluk...
de gedachte aan die vrouw, aan dit leven, hield me op de been.
Ik zag ons geluk voor me.
Waarom moet er iemand doodgaan?
In je boek. Je zei dat er iemand moest sterven.
Waarom?
Is dat een domme vraag? -Nee.
Ik denk dat m'n vraag stom is.
Helemaal niet.
Nou?
Er moet iemand sterven zodat de rest van ons het leven meer zal waarderen.
Als contrast.
En wie gaat er dood?
Vertel 's.
De dichter zal sterven.
De visionair.
Wat ben je aan 't doen? -Ik poets m'n tanden.
Kom je naar bed? -Ja, zo direct.
Kom naar bed, Laura Brown.
Ik kwam Ray tegen. Hij zei dat Kitty naar 't ziekenhuis moest.
Weet ik.
Het was niets ernstigs. Gewoon een controle.
Ik ben als de dood. -Waarom?
't Idee dat ze dood zou kunnen gaan.
Misschien kun je haar morgenochtend bezoeken.
Dat was ik ook van plan. Ik wilde haar gaan bezoeken.
Ik heb 'n heerlijke dag gehad.
En dat heb ik aan jou te danken.
Kom naar bed, schat.
Ik kom eraan.
Kom je nou?
Wat?
Ik hoopte dat je naar bed zou gaan. -Ga ik ook.
Ik ga ook naar bed.
Wat, dan?
Al 't andere is duidelijk.
Het raamwerk van 't verhaal staat. Nu alleen nog één ding.
Mrs Dalloways bestemming moet worden vastgesteld.
U bent Laura Brown.
Ik ben Richards moeder.
Natuurlijk.
Ik ben Clarissa Vaughan. Kom binnen, alstublieft.
Mijn vriendin Sally is in de keuken. En mijn dochter.
We hadden een feestje.
We zouden een feest geven.
Ik had geluk, ik had 't laatste vliegtuig uit Toronto.
Dus dat is het monster.
Ik hoop dat ik 't juiste heb gedaan. Ik vond uw nummer in z'n adressenboekje.
Ja, hij had 't.
We spraken elkaar niet vaak.
Het is iets vreselijks, Miss Vaughan, om je hele gezin te overleven.
Richards vader is dood? -Ja, hij stierf vrij jong aan kanker.
En Richards zuster is dood.
Logischerwijs voel je je onwaardig.
Gevoelens van onwaardigheid.
Jij overleeft en zij niet.
Heeft u de gedichten gelezen?
Ik heb ook het boek gelezen.
Men zegt dat het boek ingewikkeld is.
Ik weet 't. -Dat zegt men.
Ik weet 't.
Hij liet me doodgaan in het boek. Ik weet waarom hij dat gedaan heeft.
Ik kan niet ontkennen dat 't pijn deed. Maar ik weet waarom 'ie 't deed.
U verliet Richard toen hij een kind was.
Ik verliet mijn twee kinderen.
Ik liet ze in de steek.
Ze zeggen dat dat 't ergste is wat een moeder kan doen.
U heeft een dochter.
Maar ik heb Julia's vader nooit ontmoet. -Wilde u zo graag een kind?
Dat klopt.
U bent een gelukkige vrouw.
Soms voel je je er niet bij horen en dan overweeg je zelfmoord te plegen.
Ooit ging ik naar een hotel...
Later die avond maakte ik een plan.
Ik zou mijn gezin verlaten als m'n tweede kind zou zijn geboren.
En dat heb ik gedaan.
Ik stond op 'n ochtend op, maakte het ontbijt...
ging naar de bushalte...
en stapte op de bus.
Ik had 'n briefje achtergelaten.
Ik kreeg een baan in 'n bibliotheek in Canada.
Het zou...
prachtig zijn om te zeggen dat 't me speet. Dat zou makkelijk zijn.
Maar wat betekent dat?
Wat betekent het om spijt te hebben...
als je geen keuze had?
Het is wat je maar kunt verdragen.
Zo zit het. Niemand zal me vergeven.
Het was als de dood.
Ik verkoos het leven.
Tijd om je jas uit te doen.
Ik dacht dat u wel 'n kopje thee lustte. -O, hemeltje. Dank je, lieverd.
Ik voel me net alsof ik je kamer afpak.
We hebben het eten opgeruimd. Als u vannacht honger krijgt, pakt u maar.
Waar slaap jij? -Op de bank.
Het spijt me.
Welterusten, lieverd.
Welterusten.
Lieve Leonard.
Om het leven onder ogen te zien...
om altijd 't leven onder ogen te zien...
en om in te zien wat het is...
om het uiteindelijk te kennen...
om ervan te houden, zoals het is...
en om het dan...
stop te zetten.
Leonard...
altijd de jaren tussen ons...
altijd de jaren...
altijd...
de liefde...
altijd...
de uren.
Editing: Rosa Carolina